We gaan naar de speeltuin en we nemen mee…

Het is vrijdag en heerlijk weer. Ik besluit om naar de grote speeltuin (OKB voor de Alkmaarders onder ons) te gaan. In je rugzak stop ik alle spulletjes die we nodig hebben. Je slippers/teva’s leg ik buiten neer en ik pak mijn slippers uit de gang. Als ik terugkom, ligt er nog 1 slipper. Ik kijk de tuin rond maar zie niets. Als ik jou vraag waar de slipper is, weet je het ook niet. Samen gaan we de tuin door. We kijken onder de glijbaan, tussen de planten, onder tafel, maar nee hoor, nergens te bekennen. Ik doe binnen een rondje maar ik betwijfel of ‘ie daar ligt omdat je volgens mij niet meer binnen bent geweest. Dan maar je schoenen aan. Als ik die pak en ondertussen tóch even een blik werp op de kinderwagen in de gang, zie ik ‘m liggen in de tas die aan de wagen hangt.. Blijkbaar ben je achter mij aangelopen toen ik mijn slippers ging pakken..

Ik vraag je te gaan zitten om je slippers aan te doen. Maar je bent vastberaden en wil ze niet aan. Je wil je schoenen aan. Duidelijk. Ik ben de beroerdste niet en pak je schoenen. Je slippers stop ik in de tas voor het geval dat…

Je pakt je zonnebril en we lopen naar de fiets. Ik doe de deur op slot en wil je in het zitje zetten. Maar waar is je zonnebril gebleven? 10 seconden terug had je hem nog. Ik zet je in het zitje en met de fiets in de hand loop ik een rondje door de tuin. Nergens een zonnebril, hoe dan?! Dan maar zonder bril.

We komen aan bij het OKB en je vermaakt je prima. Glijden, schommelen, klimmen, met zand spelen, je geniet! En ik ook. Op een gegeven moment begin je moe te worden en we gaan weer terug naar huis.

Eenmaal thuis eten we een broodje en daarna leg ik je in bed. Je draait je om, sluit je ogen en je bent meteen vertrokken.

Ik pak mijn fiets om deze in de schuur te zetten en mijn blik valt op je zonnebril die met 1 pootje onder mijn zadel vastgeklemd zit… Daar was ‘ie dus! 

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*